Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

Εορτή του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου σήμερα - Διαβάστε την ιστορία του (vid)

 

Ο Όσιος Ιωάννης γεννήθηκε σε ένα χωριό της λεγομένης Μικράς Ρωσίας, περί το 1690 μ.Χ., από γονείς ευλαβείς και ενάρετους....
Όταν έφθασε σε νόμιμη ηλικία στρατεύθηκε, ενώ βασίλευε στη Ρωσία ο Μέγας Πέτρος. Έλαβε μέρος στον πόλεμο που έκανε εκείνος ο τολμηρός τσάρος εναντίον των Τούρκων κατά το 1711 μ.Χ., και συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Τατάρους.
Οι Τάταροι τον πούλησαν σε έναν Οθωμανό αξιωματικό Ίππαρχο, που καταγόταν από το Προκόπιον της Μικράς Ασίας, το οποίο βρίσκεται πλησίον στην Καισάρεια της Καππαδοκίας.
Ο αγάς τον πήρε μαζί του στο χωριό του. Πολλοί από τους αιχμαλώτους συμπατριώτες του αρνήθηκαν την πίστη του Χριστού και έγιναν Μουσουλμάνοι, είτε γιατί κάμφθηκαν από τις απειλές, είτε γιατί δελεάστηκαν από τις υποσχέσεις και τις προσφορές υλικών αγαθών.
Ο Ιωάννης, όμως, ήταν από μικρός αναθρεμμένος με παιδεία και νουθεσία Κυρίου και αγαπούσε πολύ τον Θεό και την πίστη των πατέρων του. Ήταν από εκείνους τους νέους, όπου τους σοφίζει η γνώση του Θεού, όπως κήρυξε ο σοφός Σολομών, λέγοντας: «Ο δίκαιος είναι γνωστικός και στη νεότητά του. Διότι τιμημένο γήρας δεν είναι το πολυχρόνιο, ούτε μετριέται με τον αριθμό των ετών. Η φρονιμάδα πιο νέους ανθρώπους είναι σεβάσμια ωσάν να είναι φέροντες και ο καθαρός βίος τους κάνει ωσάν να είναι γέροντες πολύμαθοι».
Έτσι, λοιπόν, και ο μακάριος Ιωάννης, έχοντας την σοφία που δίδει ο Θεός σε εκείνους που τον αγαπούν, έκανε υπομονή στη δουλεία και στην κακομεταχείρηση του αφέντη του και στις ύβρεις και τα πειράγματα των Οθωμανών, οι οποίοι τον φώναζαν «κιαφίρη», δηλαδή άπιστο, φανερώνοντάς του την περιφρόνηση και την απέχθειά τους.
Στον αφέντη του και σε όσους τον παρακινούσαν να αρνηθεί την πίστη του, αποκρινόταν με σθεναρή γνώμη ότι προτιμούσε να πεθάνει, παρά να πέσει σε τέτοια φοβερή αμαρτία. Στον αγά είπε: «Εάν με αφήσεις ελεύθερο στην πίστη μου, θα είμαι πολύ πρόθυμος στις διαταγές σου. Αν με βιάσεις να αλλαξοπιστήσω, γνώριζε ότι σού παραδίδω την κεφαλή μου, παρά την πίστη μου. Χριστιανός γεννήθηκα και Χριστιανός θα αποθάνω».
Ο Θεός, βλέποντας την πίστη του και ακούγοντας την ομολογία του, μαλάκωσε την σκληρή καρδιά του αγά και με τον καιρό τον συμπάθησε. σε αυτό συνήργησε και η μεγάλη ταπείνωση όπου στόλιζε τον Ιωάννη, καθώς και η πραότητά του.
Έμεινε, λοιπόν, ήσυχος ο μακάριος Ιωάννης από τις υποσχέσεις και απειλές του Οθωμανού κυρίου του, ο οποίος τον είχε διορισμένο στον σταύλο του, για να φροντίζει τα ζώα του. Σε μία γωνιά του σταύλου ξάπλωνε το κουρασμένο σώμα του και αναπαυόταν, ευχαριστώντας τον Θεό, διότι αξιώθηκε να έχει ως κλίνη τη φάτνη στην οποία ανεκλίθη κατά την γέννησή Του ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Ήταν δε αφοσιωμένος στο έργο του, περιποιούμενος με στοργή τα ζώα του κυρίου του, τα οποία αισθάνονταν τόση την προς αυτά αγάπη του Αγίου, ώστε να τον ζητούν όταν απουσίαζε, να τον προσβλέπουν με αγάπη και να χρεμετίζουν με χαρά όταν τα χάιδευε, ωσάν να συνομιλούσαν μαζί του.
Με τον καιρό ο αγάς τον αγάπησε, καθώς και η σύζυγός του, και του έδωσαν για κατοικία ένα μικρό κελλί κοντά στον αχυρώνα. Όμως ο Ιωάννης δεν δέχθηκε και εξακολούθησε να κοιμάται στον σταύλο, για να καταπονεί το σώμα του με την κακοπέραση και με την άσκηση, μέσα στη δυσοσμία των ζώων και στα ποδοβολητά τους. Κάθε νύχτα ο σταύλος γέμιζε από τις προσευχές του Αγίου και η κακοσμία γινόταν οσμή ευωδίας πνευματικής. Ο μακάριος Ιωάννης είχε εκείνο τον σταύλο ως ασκητήριο, και εκεί πορευόταν κατά τους κανόνες των Πατέρων, επί ώρες γονυπετής και προσευχόμενος, κοιμώμενος για λίγο επάνω στα άχυρα, χωρίς άλλο σκέπασμα παρά μία παλαιά κάπα, γευόμενος με διάκριση, πολλές φορές μόνο λίγο ψωμί και νερό, και νηστεύοντας τις περισσότερες ημέρες.
Συνέχεια έψαλλε τους λόγους του ιερού ψαλμωδού: «Ὁ κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ Ὑψίστου, ἐν σκέπῃ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσεται. Ἐρεῖ τῷ Κυρίῳ· ἀντιλήπτωρ μου εἶ καὶ καταφυγή μου, ὁ Θεός μου καὶ ἐλπιῶ ἐπ’ Αὐτόν. Ὅτι Αὐτὸς ρύσεταί με ἐκ παγίδος θηρευτοῦ καὶ ἀπὸ λόγου ταραχώδους. Ἔθεντο με ἐν λάκκῳ κατωτάτῳ, ἐν σκοτεινοῖς καὶ ἐν σκιᾷ θανάτου.
Ἐγὼ δὲ πρὸς τὸν Κύριον ἐκέκραξα ἐν τῷ θλίβεσθαί με καὶ εἰσήκουσέ μου. Κύριος φυλάξει τὴν εἴσοδόν μου καὶ τὴν ἔξοδόν μου ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος. Πρὸς σὲ ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου Κύριε, τὸν κατοικοῦντα ἐν τῷ οὐρανῷ. Ἰδοὺ ὡς ὀφθαλμοὶ δούλων εἰς χεῖρας τῶν κυρίων αὐτῶν, οὕτως οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν πρὸς Κύριον τὸν Θεόν ἡμῶν, ἕως οὗ οἰκτιρῆσαι ἡμᾶς». Ψαλμούς σιγόψαλλε και κατά την ώρα που ακολουθούσε πίσω από το άλογο του αφέντη του.
Με την ευλογία που έφερε ο Άγιος στον οίκο του Τούρκου Ιππάρχου, αυτός πλούτισε και έγινε ένας από τους ισχυρούς του Προκοπίου.
Ο Άγιος ιπποκόμος του, εκτός της προσευχής και της νηστείας, που έκανε ως άλλος Ιώβ, πήγαινε τη νύχτα και έκανε όρθιος αγρυπνίες στο νάρθηκα της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου, η οποία ήταν κτισμένη μέσα σε ένα βράχο και βρισκόταν κοντά στον οίκο του Τούρκου κυρίου του. Εκεί πήγαινε κρυφά τη νύχτα, κοινωνούσε δε κάθε Σάββατο τα Άχραντα Μυστήρια. και ο Κύριος, «ὁ ἐτάζων καρδίας καὶ νεφρούς», επέβλεψε επί τον δούλο του τον πιστό και έκανε, ώστε να πάψουν να τον περιπαίζουν και να τον υβρίζουν οι σύνδουλοί του και οι άλλοι αλλόθρησκοι.
Αφού, λοιπόν, ο αφέντης του Ιωάννη πλούτισε, αποφάσισε να υπάγει για προσκύνημα στη Μέκκα, τη ιερά πόλη των Μωαμεθανών.
Αφού πέρασαν αρκετές ημέρες από την αναχώρησή του, η σύζυγός του παρέθεσε τράπεζα και προσκάλεσε τους συγγενείς και τους φίλους του ανδρός της, για να ευφρανθούν και να ευχηθούν να επιστρέψει υγιής στον οίκο του από την αποδημία.
Ο μακάριος Ιωάννης διακονούσε στην τράπεζα. Παρέθεσαν δε σε αυτή και ένα φαγητό, το οποίο άρεσε πολύ στον αγά, το λεγόμενο πιλάφι, το οποίο συνηθίζουν πολύ στην Ανατολή. Τότε η οικοδέσποινα θυμήθηκε τον σύζυγό της και είπε στον Ιωάννη: «Πόση ευχαρίστηση θα ελάμβανε, Γιουβάν, ο αφέντης σου, αν ήταν εδώ και έτρωγε μαζί μας από τούτο το πιλάφι!». Ο Ιωάννης τότε ζήτησε από την κυρία του ένα πιάτο γεμάτο πιλάφι και είπε ότι θα το έστελνε στον αφέντη του στη Μέκκα.
Στο άκουσμα των λόγων του γέλασαν οι προσκεκλημένοι. Αλλά η οικοδέσποινα είπε στην μαγείρισσα να δώσει το πινάκιο με το φαγητό στον Ιωάννη, σκεπτόμενη ή ότι ήθελε να το φάει ο ίδιος μόνος του ή να το πάει σε καμιά φτωχή χριστιανική οικογένεια, όπως συνήθιζε να κάνει, δίδοντας το φαγητό του.
Ο Άγιος το πήρε και πήγε στον σταύλο. Εκεί γονυπέτησε και έκανε προσευχή εκ βάθους καρδίας παρακαλώντας τον Θεό να αποστείλει το φαγητό στον αφέντη του με όποιον τρόπο οικονομούσε Εκείνος με την παντοδυναμία Του. Με την απλότητα που είχε στην καρδιά του ο Ιωάννης πίστεψε ότι ο Κύριος θα εισακούσει την προσευχή του και το φαγητό θα πήγαινε θαυματουργικά στη Μέκκα. Πίστευε, «μηδὲν διακρινόμενος» κατά τον λόγο του Κυρίου, χωρίς να έχει κανένα δισταγμό ότι αυτό που ζήτησε θα γινόταν.
Και, όπως λέγει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος, «τὰ ὑπερφυῆ ταῦτα σημεῖα συμβαίνουσι τοῖς ἁπλουστέροις τῇ διανοίᾳ καὶ θερμοτέροις τῇ ἐλπίδι», ότι, δηλαδή, αυτά τα υπερφυσικά θαύματα συμβαίνουν σε εκείνους που έχουν απλούστερη διάνοια και είναι θερμότεροι στην ελπίδα την οποία έχουν προς τον Θεό. Πράγματι! το πιάτο με το φαγητό χάθηκε από τα μάτια του Οσίου. Ο μακάριος Ιωάννης επέστρεψε στην τράπεζα και είπε στην οικοδέσποινα ότι έστειλε το φαγητό στη Μέκκα. Ακούγοντας οι προσκεκλημένοι τον λόγο αυτό γέλασαν και είπαν ότι το έφαγε ο Ιωάννης.
Αλλά ύστερα από λίγες ημέρες γύρισε από την Μέκκα ο κύριός του και έφερε μαζί του το χάλκινο πιάτο, προς μεγάλη έκπληξη των οικίων του. Μόνο ο μακάριος Ιωάννης δεν εξεπλάγη. Έλεγε, λοιπόν, ο αγάς πιο οικίους του: «Την δείνα ημέρα (και ήταν η ημέρα του συμποσίου, κατά την οποία είπε ο Ιωάννης ότι έστειλε το φαγητό στον αφέντη του), την ώρα κατά την οποία επέστρεψα από το μεγάλο τζαμί στον τόπο όπου κατοικούσα, βρήκα επάνω στο τραπέζι, σε έναν οντά (δωμάτιο) όπου τον είχα κλειδωμένο, τούτο το σαχάνι (πιάτο) γεμάτο πιλάφι.
Στάθηκα με απορία, σκεπτόμενος, ποίος άραγε είχε φέρει εκείνο το φαγητό και προ πάντων δεν μπορούσα να εννοήσω με τί τρόπο είχε ανοίξει την πόρτα, την οποία είχα κλείσει καλά. Μη γνωρίζοντας πως να εξηγήσω αυτό το παράδοξο πράγμα, περιεργαζόμουν το πιάτο μέσα στο οποίο άχνιζε το πιλάφι και είδα με απορία ότι ήταν χαραγμένο το όνομά μου επάνω στο χάλκωμα, όπως σε όλα τα χάλκινα σκεύη της οικίας μας.
Ωστόσο, με όλη την ταραχή όπου είχα από εκείνο το ανεξήγητο περιστατικό, κάθισα και έφαγα το πιλάφι με μεγάλη όρεξη, και ιδού το πιάτο που το έφερα μαζί μου, και είναι αληθινά το δικό μας».
Ακούγοντας αυτή τη διήγηση οι οικείοι του Ιππάρχου εξέστησαν και απόρησαν, η δε σύζυγός του, του εξιστόρησε πως ζήτησε ο Ιωάννης το πιάτο με το φαγητό και είπε ότι το έστειλε στη Μέκκα, και ότι, ακούγοντάς τον να λέγει ότι το έστειλε, γέλασαν.
Αυτό το θαύμα μαθεύτηκε σε όλο το χωριό και στη γύρω περιοχή και όλοι θεωρούσαν πλέον τον Ιωάννη ως άνθρωπο δίκαιο και αγαπητό στον Θεό, τον έβλεπαν δε με φόβο και σεβασμό, και δεν τολμούσε κανείς να τον ενοχλήσει. Ο κύριός του και η σύζυγός του τον περιποιούνταν περισσότερο και τον παρακαλούσαν πάλι να φύγει από τον σταύλο και να κατοικήσει σε ένα οίκημα, το οποίο ήταν κοντά στον σταύλο, όμως εκείνος δεν ήθελε να αλλάξει κατοικία. Περνούσε, λοιπόν, τον βίο του με τον ίδιο τρόπο, ως ασκητής, εργαζόμενος όπως πριν στην περιποίηση των ζώων και κάνοντας με προθυμία τα θελήματα του αγά.
Αλλά ύστερα από λίγα χρόνια, κατά τα οποία έζησε ο μακάριος Ιωάννης με νηστεία, προσευχή και χαμευνία, πλησιάζοντας στο τέλος της ζωής του, ασθένησε και ήταν ξαπλωμένος πάνω στα άχυρα του σταύλου, τον οποίο είχε αγιάσει με τις δεήσεις του και με την κακοπάθεια του σώματός του για το όνομα και την αγάπη του Χριστού.
Προαισθανόμενος ο Όσιος το τέλος του, ζήτησε να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων και γι' αυτό έστειλε και κάλεσε έναν ιερέα. Αλλά ο ιερεύς φοβήθηκε να μεταφέρει φανερά τα Άγια Μυστήρια στο σταύλο, εξαιτίας του φανατισμού των Τούρκων. Όμως σοφίστηκε, κατά Θεία φώτιση, και πήρε ένα μήλο, το έσκαψε, έβαλε μέσα την Θεία Κοινωνία και έτσι μετέβη στο σταύλο και κοινώνησε τον μακάριο Ιωάννη. Ο Ιωάννης, μόλις έλαβε το Άχραντο Σώμα και το Τίμιο Αίμα του Κυρίου, παρέδωσε την αγία ψυχή του στα χέρια του Θεού, τον Οποίο τόσο αγάπησε. Ήταν το 1730 μ.Χ.
Το 1733 μ.Χ., το ακέραιο και ευωδιάζον ιερό λείψανο του Οσίου Ιωάννου μεταφέρθηκε, μετά την εκταφή του, αρχικά στη λατομημένη σε βράχο εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, αργότερα στο νεόδμητο ναό του Αγίου Βασιλείου και τέλος στο ναό που ανεγέρθηκε προς τιμήν του. Τοποθετήθηκε σε λάρνακα στο δεξιό μέρος της Εκκλησίας. Εκεί κατέφθαναν αναρίθμητοι προσκυνητές και πάσχοντες από διάφορα νοσήματα που εύρισκαν την θεραπεία τους.
Όταν, κατά το 1832 μ.Χ., επί σουλτάνου Μαχμούτ του Β', επαναστάτησε εναντίον του ο αντιβασιλέας της Αιγύπτου Ιμπραχήμ πασάς, ο σουλτάνος έστειλε εναντίον του και τον Χαζνετάρ Ογλού Οσμάν πασά με 1.800 στρατιώτες. Ο Οσμάν πασάς, αφού πέρασε την Καισάρεια της Καππαδοκίας, έφθασε κοντά στο Προκόπιο, όπου σκεπτόταν να αναπαυθεί και να αναχωρήσει την άλλη ημέρα. Επειδή όμως οι περισσότεροι από τους Μουσουλμάνους του Προκοπίου, σαν γενίτσαροι που ήσαν, μισούσαν τον σουλτάνο, συμφώνησαν όλοι να μην δεχθούν τον Οσμάν πασά στο Προκόπι ούτε στα σύνορα. Οι Χριστιανοί, που ήσαν πιστοί στον σουλτάνο, προσπάθησαν να πείσουν τους συμπατριώτες τους να πειθαρχήσουν στον σουλτάνο και να δεχθούν τον στρατό που ερχόταν από εκείνον, λέγοντας μάλιστα σε αυτούς ότι μπορεί ο Οσμάν πασάς να αγανακτίσει και να καταστρέψει το χωριό. Εκείνοι όμως δεν άλλαζαν γνώμη. Τότε οι Χριστιανοί πήραν τα γυναικόπαιδα και έφυγαν στα γύρω χωριά και στις σπηλιές, για να μην πέσουν θύματα της ανόητης αντιδράσεως των γενιτσάρων.
Πράγματι, την άλλη ημέρα, όταν ο Οσμάν πασάς εισήλθε στο Προκόπι, το λεηλάτησε και το κατέστρεψε. Κάποιοι από τους στρατιώτες εισήλθαν και στο ναό του Αγίου Γεωργίου. Άρπαξαν τα ιερά σκεύη και άνοιξαν τη λάρνακα του Οσίου ελπίζοντας να βρουν και εκεί χρυσαφικά και ασημικά. δεν βρήκαν όμως τίποτε. Από το κακό τους, που βγήκαν γελασμένοι και για να κοροϊδέψουν τη χριστιανική πίστη, αποφάσισαν να κάψουν το ιερό λείψανο.
Το έβαλαν στο προαύλιο, μάζεψαν πολλά φρύγανα, έβαλαν φωτιά και έριξαν με ασέβεια το ιερό σκήνωμα μέσα στις φλόγες. Το ιερό λείψανο του Οσίου Ιωάννου όχι μόνο έμεινε άφλεκτο, αλλά και φάνηκε στους άπιστους ότι ζούσε, τους φοβέριζε και τους έδιωχνε από τον περίβολο της εκκλησίας.
Την επόμενη ημέρα γέροντες Χριστιανοί βρήκαν τα ασημικά, που είχαν αφήσει από τον τρόμο τους οι Τούρκοι στρατιώτες, πήραν με ευλάβεια το ιερό λείψανο και το τοποθέτησαν πάλι μέσα στη λάρνακα.
Η δεξιά του Οσίου Ιωάννου δόθηκε από τους κατοίκους του παλαιού Προκοπίου το 1881 μ.Χ., στον αντιπρόσωπο της Μονής Παντελεήμονος Αγίου Όρους Ιερομόναχο Διονύσιο, σε αντάλλαγμα για την μεγάλη βοήθεια της Μονής στην ανέγερση του Ναού του Οσίου πάνω στον τάφο του.
Το ιερό λείψανο μεταφέρθηκε στην Εύβοια τον Οκτώβριο του 1924 μ.Χ μαζί με τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας από το πλοίο «Βασίλειος Δεστούνης». και ενώ το πλοίο βρισκόταν στη Ρόδο δεν προχωρούσε, αλλά περιστρεφόταν μέσα στη θάλασσα και έμενε στον ίδιο τόπο. Ο κυβερνήτης του πλοίου φοβήθηκε. Τότε ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος, που είχε πάρει μαζί του το ιερό λείψανο κρυφά, εξήγησε στον πλοίαρχο ότι μέσα στο πλοίο και μάλιστα στο αμπάρι ήταν το ιερό λείψανο του Οσίου Ιωάννου του Ρώσου. Αμέσως ο κυβερνήτης διέταξε την μεταφορά του ιερού σκηνώματος στο διαμέρισμα του πλοίου, το οποίο χρησιμοποιούταν ως ευκτήριος οίκος, όπου το εναπέθεσαν και άναψαν το καντήλι.
Ιερά Λείψανα:
Το Λείψανο του Οσίου βρίσκεται αδιάφθορο στο ομώνυμο Προσκύνημα Προκοπίου Ευβοίας.
Η δεξιά του Οσίου βρίσκεται στη Μονή Παντελεήμονος Αγίου Όρους.


Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Επίσκεψη ΑΚΑΜ στο ΓΕΣ και στο ΚΕΕΔ



Στις 26 Μαΐου 2015 οι διαπιστευμένοι στη Χώρα μας Ακόλουθοι Άμυνας πραγματοποίησαν επίσκεψη στο ΓΕΣ, όπου ενημερώθηκαν για τις τρέχουσες δραστηριότητες και προοπτικές του Στρατού Ξηράς.

Στη συνέχεια μετέβησαν στο ΚΕΕΔ, όπου παρακολούθησαν επίδειξη επιχειρησιακών δυνατοτήτων (ΤΑΜΣ «ΣΑΛΑΜΙΣ») καθώς επίσης οπλισμού και μέσων των Μονάδων Ειδικών Δυνάμεων και Αεροπορίας Στρατού.

 

Επίσκεψη ΑΝΥΕΘΑ στην 1Η ΣΤΡΑΤΙΑ



Tην 26 Μαΐου 2015, ο Αναπληρωτής Υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Κώστας Ήσυχος, πραγματοποίησε επίσκεψη στο Στρατηγείο της 1ΗΣ ΣΤΡΑΤΙΑΣ και στο Ελληνικό Στρατηγείο Επιχειρήσεων Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΣΕΕΕ), 
προκειμένου να ενημερωθεί για την αποστολή, το έργο και τις επιχειρησιακές δραστηριότητες τους.

Κατά τη διάρκεια της επισκέψεώς του, ο κ. Υπουργός μίλησε στο στρατιωτικό και πολιτικό προσωπικό.

ΔΙΑΚΡΑΤΙΚΗ - ΔΙΑΒΑΛΚΑΝΙΚΗ ΤΑΜΣ ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ - 2015


Από  18 έως 22 Μαΐου 2015, διεξήχθη στην έδρα της Σχολής Μηχανικού, η Διακρατική – Διαβαλκανική Άσκηση ΤΑΜΣ «ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ – 2015».
Διευθύνον Επιτελείο της ασκήσεως ήταν το ΓΕΣ/ΔΜΧ και Ασκούμενο Επιτελείο η ΣΜΧ.

Στην άσκηση συμμετείχε προσωπικό και μέσα από τη ΣΜΧ, το ΤΕΝΞ και το 747 ΕΤΜΧ, καθώς και τεχνικοί EOD από την Βοσνία-Ερζεγοβίνη και τη Σερβία, με την υποστήριξη της ΕΛΑΣ, του ΠΣ και του ΕΚΑΒ.

Για τις ανάγκες της ΤΑΜΣ διαμορφώθηκε φανταστικό σενάριο σύμφωνα με το οποίο ένα διακρατικό Τμήμα EOD έχει αναπτύχθηκε στην περιοχή των επιχειρήσεων, παρέχοντας υποστήριξη ΕΟD σε Επιχειρησιακό Σχηματισμό επιπέδου Μεραρχίας.

Η περιοχή των επιχειρήσεων χαρακτηρίζεται από την ευρεία χρήση αυτοσχεδίων εκρηκτικών συσκευών (IEDs), που απειλούν την ασφάλεια της δύναμης, του τοπικού πληθυσμού που διάκειται φιλικά προς τη δύναμη και περιορίζει τη δυνατότητα του επιχειρησιακού Διοικητή να εκτελέσει την αποστολή του.

Το διακρατικό Τμήμα EOD ενεργεί σε κάθε αίτημα για παροχή υποστήριξης EOD, απελευθερώνοντας κύρια δρομολόγια κινήσεων ΔΜ, εκκαθαρίζοντας περιοχές και κτιριακές εγκαταστάσεις, που θα χρησιμοποιηθούν από τη Διακρατική Δύναμη και τέλος εξαλείφοντας απειλές από βομβιστές αυτοκτονίας και παγιδευμένα οχήματα.

Η εκπαίδευση των κρατών που συμμετείχαν, είχε ως αποτέλεσμα την επιχειρησιακή δράση μικτών ομάδων EOD με όμοια φιλοσοφία αντιμετώπισης των περιστατικών και κοινή λήψη απόφασης.
Στην άσκηση συμμετείχαν τα νεοαποκτηθέντα ειδικά οχήματα τύπου VAN, με διαμόρφωση μεταφοράς επιχειρησιακής ομάδας EOD – IEDD, τα οποία αναβαθμίζουν την ικανότητα και την ταχύτητα επέμβασης των Ομάδων EOD, στα περιστατικά που καλείται να αντιμετωπίσει το ΤΕΝΞ.

Η 21η Μαΐου 2015 αποτέλεσε την ημέρα παρακολούθησης της ΤΑΜΣ από διακεκριμένους επισκέπτες (DVDay) οι οποίοι ήταν εκπρόσωποι του ΓΕΕΘΑ και ΓΕΣ, ο Δκτής της 31ης ΜΕΔ, εκπρόσωπος του ΛΣ, ο ΑΚΑΜ Σερβίας, αντιπροσωπεία Αξκών από Βοσνία – Ερζεγοβίνη και Σερβία.

Η Άσκηση, κρίνεται στο σύνολό της ιδιαίτερα επωφελής για το προσωπικό που ασκήθηκε ως Ειδικοί EOD, ως Επιτελείο και κυρίως για την Έδρα Εκπαίδευσης Αναγνώρισης Εξουδετέρωσης Εκρηκτικών Μηχανημάτων και Μηχανισμών και Αντιμετώπισης Αυτοσχέδιων Εκρηκτικών Μηχανισμών της Σχολής Μηχανικού, που είναι η καθόλα αρμόδια για την εκπαίδευση EOD – C/IED στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.

Τρίτη, 26 Μαΐου 2015

Ο ΥΕΘΑ Πάνος Καμμένος στις εκδηλώσεις τιμής και μνήμης για τον Ήρωα Σμηναγό Κώστα Ηλιάκη


Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος, συνοδευόμενος από τον Αρχηγό ΓΕΣ Αντιστράτηγο Βασίλειο Τελλίδη και τον Αρχηγό ΓΕΑ Αντιπτέραρχο (Ι) Χρήστο Βαΐτση, παρέστη στις εκδηλώσεις τιμής και μνήμης που πραγματοποιήθηκαν στην Κάρπαθο, για τη συμπλήρωση εννέα χρόνων από τον ηρωικό θάνατο του Σμηναγού Κώστα Ηλιάκη ο οποίος έχασε τη ζωή του υπερασπιζόμενος την πατρίδα.


Εψάλη επιμνημόσυνη δέηση, ακολούθησε κατάθεση στεφάνου στο μνημείο του Ήρωα Σμηναγού που έχει ανεγερθεί στο λιμάνι της Καρπάθου και επίδειξη από μαχητικό αεροσκάφος F 16 της ομάδας «Ζευς».


Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας απηύθυνε τον εξής χαιρετισμό:

«Σεβασμιώτατε,

Άγιοι Πατέρες,

Κύριοι Εκπρόσωποι της Βουλής των Ελλήνων,

Κύριοι Δήμαρχοι, Εκπρόσωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης,

Κύριε Αρχηγέ του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας,

Κύριε Αρχηγέ του Γενικού Επιτελείου Στρατού,

Αξιωματικοί, Υπαξιωματικοί, Σμηνίτες,

Συγγενείς του Ήρωα Κώστα Ηλιάκη,

Είναι μεγάλη η συγκίνηση να βρεθώ σήμερα μαζί σας σε αυτή την εκδήλωση μνήμης και τιμής, σε αυτή τη συμβολική και ιδιαίτερη στιγμή της οικογένειας της Πολεμικής μας Αεροπορίας, ως Υπουργός Εθνικής Άμυνας, αν και τα τελευταία πέντε χρόνια είμαστε μαζί σε αυτή την εκδήλωση, τιμώντας τον Ήρωα.


Είμαστε σήμερα εδώ, για να τιμήσουμε έναν ήρωα, που τίμησε τις παραδόσεις του όπλου του και των Ενόπλων Δυνάμεων. Έναν Έλληνα που υπερασπίστηκε τις αρχές και τις αξίες του Έθνους, τον Σμηναγό Κωνσταντίνο Ηλιάκη.


Τον πιλότο μας που δε δίστασε, δε φοβήθηκε και δεν υποχώρησε. Έπεσε εκτελώντας το καθήκον του, αλλά η μνήμη του μένει ζωντανή και αθάνατη στο μυαλό και την ψυχή όλων μας.


Αξιωματικοί σαν τον Ηλιάκη, με το αίμα τους γράφουν και συντηρούν ανεξίτηλα τις παραδόσεις μας, και με τη θυσία τους διατηρούν τον αέρα, τις θάλασσες και τα νησιά μας Ελληνικά. Οι ουρανοί είναι δικοί τους. Η δόξα και η τιμή είναι δική τους. Η ευγνωμοσύνη και η υποχρέωση είναι δική μας.


Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, αποφάσισε να δώσει ότι πολυτιμότερο είχε, την ίδια τη ζωή του, για την Ελλάδα. Άφησε πίσω την αγαπημένη του οικογένεια, τις χαρές της ζωής, για να μπει στο πάνθεον των ηρώων. Δεν υποχώρησε, δεν γονάτισε, δεν οπισθοχώρησε. Έγινε ένας από τους σπουδαίους αυτού του Έθνους και μας καθοδηγεί. Τον κέρδισε για πάντα η Πατρίδα, τον έχασαν όμως οι δικοί του άνθρωποι.


Για αυτό, σήμερα, δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε μπροστά στους συμβολισμούς της ηρωικής αυτής πράξης, την ανθρώπινη πλευρά και διάσταση. Στέλνουμε, λοιπόν, από αυτό το όμορφο νησί της Καρπάθου, και ένα μήνυμα συμπαράστασης στους δικούς του ανθρώπους, στην οικογένειά του, αλλά και στους συναδέλφους του, της Μοίρας του, την άλλη του οικογένεια, που σήμερα είναι παρόντες και τον τιμούν αριστερά και δεξιά από το μνημείο του.


Και θέλω να πω στους αγαπημένους του, και κυρίως στα παιδιά του, ότι πρέπει να είστε βαθιά υπερήφανοι, όπως και όλοι εμείς, για την πορεία του στην Πολεμική μας Αεροπορία και τη συνεισφορά του στην άμυνα και την ασφάλεια της Πατρίδας. Διακρίθηκε και ξεχώρισε. Όλοι όσοι τον έζησαν, θυμούνται το ήθος του, τις πατριωτικές του ευαισθησίες, τη μεγάλη του αγάπη για την Ελλάδα και την Πολεμική Αεροπορία. Υπερασπίστηκε με πάθος τον όρκο του και αποφάσισε να μείνει για πάντα στους ουρανούς κοντά στους Αρχαγγέλους.


Η φυσική του απουσία, αντιλαμβάνομαι, ότι στοιχίζει στην οικογένειά του και έχει συνταράξει την καθημερινότητα της οικογενείας του. Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να χάνεις έναν δικό σου άνθρωπο. Το κενό αυτό δεν αναπληρώνεται, όσα χρόνια και αν περάσουν. Αλλά είναι σπουδαία παρακαταθήκη το γεγονός ότι ο γενναίος σας Κωνσταντίνος αποτελεί πρότυπο αφοσίωσης στο καθήκον, συνέπειας, αποφασιστικότητας και αυταπάρνησης. Είναι από εκείνους που ο σύντομος βίος τους, αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί, μια μακρά διαδρομή ήθους και παλικαριάς.


Εκφράζω, λοιπόν, το σεβασμό μου, και στον ήρωά μας, και σε αυτούς που συνεχίζουν την τιμημένη αυτή πορεία, αλλά και σε όλους τους ακρίτες μας, όλους τους κατοίκους των ακριτικών μας περιοχών, που υπερχειλίζουν από αγάπη και αφοσίωση στην πατρίδα. Σε όλους εσάς που φυλάτε Θερμοπύλες, σας διαβεβαιώνω ότι η νέα γενιά των στελεχών της Πολεμικής μας Αεροπορίας φέρει εις πέρας το έργο της, με υπερηφάνεια, υψηλή εθνική συνείδηση και απόλυτη επιτυχία.


Παρακολουθώ από κοντά, γιατί θεωρώ τον εαυτό μου μέλος αυτής της σπουδαίας οικογένειας των Ενόπλων Δυνάμεων και όχι έναν Υπουργό που γνωρίζει μόνον τους διαδρόμους του γραφείου του, και γνωρίζω τα βάρη και τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι χειριστές μας, οι πιλότοι μας, αλλά και το προσωπικό εδάφους. Με πνεύμα αυταπάρνησης και αγνού πατριωτισμού υπηρετούν την Πατρίδα μας και δίνουν έναν καθημερινό αγώνα για την προάσπιση των εθνικών μας συνόρων και των εθνικών μας συμφερόντων, της εθνικής μας κυριαρχίας. Έτσι λειτουργούν οι Ένοπλες Δυνάμεις μας.


Σε αυτές τις στιγμές έμπρακτης αναγνώρισης της εθνικής προσφοράς και πέραν από την εύλογη συναισθηματική φόρτιση της στιγμής, έχουμε ηθική και εθνική υποχρέωση να παραδειγματιστούμε.


Για αυτό και οι τελετές μνήμης, όπως αυτή, είναι ιερές. Τα χώματα των ακριτικών μας νησιών και οι Θάλασσές μας είναι ιερές. Ιερές και αδιαπραγμάτευτες, γιατί δεν έχουν μόνο νερό και αλάτι, αλλά είναι ποτισμένες με το αίμα τόσων ηρώων, στα χιλιάδες χρόνια της ιστορίας μας.


Βέβαια, θα μου πείτε, τα λόγια είναι εύκολα και οι υποδείξεις παραβλέπουν συνήθως τις δυσκολίες. Συχνά μας παρασύρει ένας οίστρος και ένας ενθουσιασμός, και εμένα μαζί, και υποδεικνύουμε στάσεις και συμπεριφορές, που έχουν μεγάλο βαθμό δυσκολίας να εφαρμοστούν. Πόσο εύκολο είναι, αλήθεια, να αγαπάς περισσότερο από τη ζωή σου την Πατρίδα σου; Πόσο εύκολο είναι να θυσιάζεσαι, όταν πολλές φορές αυτή η ίδια η Πατρίδα σε πληγώνει, σε απογοητεύει, σε ξεχνά;


Αναγνωρίζω τη δυσκολία αυτών των προτροπών, αλλά είμαστε εδώ σε αυτή την εκδήλωση και βλέπουμε τι γίνεται. Παρασυρόμεθα από τους γενναίους, σαν τον Ηλιάκη, που κάνουν τα πολύ δύσκολα να φαίνονται τόσο απλά. Μας δείχνει, με μια απλότητα, μια ταπεινότητα και μια μεγαλοσύνη ψυχής, ποιος είναι ο δρόμος αλλά και ο τρόπος για να κάνουμε την Πατρίδα μας ισχυρότερη. Μια Πατρίδα που θα του αξίζει.


Μας θυμίζει και μας ορίζει την αποστολή μας, σε μια δύσκολη εποχή. Σε μία εποχή, που η Πατρίδα, το Έθνος καταβάλλει ένα επίπονο αγώνα για να ξανακερδίσει όσα έχασε. Καταβάλλει έναν αγώνα απέναντι σε εκείνους που πιστεύουν στην παγκοσμιοποίηση, στην υποστολή των σημαιών, στην κατάργηση των εθνών - κρατών, στην κατάλυση των αξιών. Απέναντι σε αυτούς που επιβουλεύονται την εθνική μας κυριαρχία για την οποία έπεσε ο Ηλιάκης, υπέρ Πίστεως και Πατρίδος. Πρέπει όλοι οι νέοι να πιστέψουν στην Πατρίδα, να υπερασπιστούμε την Πατρίδα, είτε ως στρατιώτες είτε ως πολίτες, και αυτά πρέπει να τα περάσουμε στα παιδιά μας.


Πρέπει να προσανατολιστούμε ξανά σε έννοιες όπως το καθήκον και το εθνικό συμφέρον. Και έχουμε ιερή υποχρέωση να το κάνουμε αυτό, για τους “Μάρτυρες”, που έχουν χύσει το αίμα τους σε κάθε σπιθαμή αυτού του τόπου, σε χώμα, αέρα και νερό. Αλλά και γιατί δεν έχουμε το δικαίωμα να απαξιώνουμε την αγάπη και την αγωνία του απλού Έλληνα για το τι θα απογίνουν όλα αυτά, που “γι' αυτά πολεμήσαμε”, να απαξιώνουμε την αγωνία των παιδιών του Κωνσταντίνου Ηλιάκη, να μην πάει χαμένη η θυσία του πατέρα τους.


Σεβασμιώτατε,

Κύριοι Αρχηγοί,

Κυρίες και Κύριοι,

Η μεγαλοσύνη, η προσφορά, η ευτυχία, η αλληλεγγύη δεν είναι οικονομικά μεγέθη και δεν έχουν κλίμακες μέτρησης. Αυτό μας διδάσκει η ιστορία, αυτό μας διδάσκει ο ήρωας που τιμούμε σήμερα. Και θυμίζω ότι όποτε, υστερόβουλα, κάποιοι τα αποτίμησαν υλιστικά και τα μέτρησαν, προκάλεσαν την οργή Θεού και ανθρώπων.


Επιτρέψτε μου, με τη δική μου φωνή, να συνοδεύσω τη φωνή όλων των Ελλήνων και όλων των Ελληνίδων, να συνοδεύσω και τη δική σας σκέψη, τη σκέψη των κατοίκων της Καρπάθου και όλων των ακριτικών μας περιοχών και να φωνάξουμε όλοι μαζί ΑΘΑΝΑΤΟΣ».

Αυτό είναι το πρώτο ελληνικό αεροσκάφος- ΒΙΝΤΕΟ


Η Φλώρινα κατασκευάζει αεροπλάνα! Κατασκευαστής του αεροσκάφους «Άρχων» είναι ένας συνταξιούχος αστυνομικός ο οποίος με το επίτευγμά του έχει καταφέρει να προσελκύσει το ενδιαφέρον ξένων εταιρειών για να αγοράσουν το συγκεκριμένο αεροσκάφος.

Πρόκειται για τον κ. Γιώργο Ηλιόπουλο ο οποίος πήρε την σχετική άδεια για να πετάξει δοκιμαστικά το αεροσκάφος που κατασκεύασε από την Ιταλία, αφού στην Ελλάδα αντιμετώπισε γραφειοκρατικά προβλήματα.Τέλος, ο κ. Ηλιόπουλος έχει μεράκι και ιδιαίτερη αγάπη για την αεροπλοΐα, ενώ είναι πρόεδρος της Αερολέσχης Φλώρινας.
Δείτε το βίντεο από τον ΑΝΤ1:

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

Eκδηλώσεις της επετείου του Κινήματος του Ναυτικού του Μαΐου του 1973

 εκδηλώσεις της επετείου του Κινήματος του Ναυτικού του Μαΐου του 1973
Παρουσία της ΑΕ του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλου πραγματοποιήθηκε ο εορτασμός της επετείου του Κινήματος του Ναυτικού του Μαΐου του 1973 στο Μουσείο Αντιδικτατορικού Αγώνα «Α/Τ Βέλος» στο Άλσος Ελληνικής Ναυτικής Παράδοσης στη Μαρίνα του Φλοίσβου.


Στην εκδήλωση παρέστησαν ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Πάνος Καμμένος, ως εκπρόσωπος της κυβέρνησης, ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Νίκος Τόσκας,  ο Αρχηγός ΓΕΝ, Αντιναύαρχος Ευάγγελος Αποστολάκης ΠΝ, ο Αρχηγός ΓΕΣ Αντιστράτηγος Βασίλειος Τελλίδης και ο  Αρχηγός ΓΕΑ Αντιπτέραρχος (Ι) Χρήστος Βαΐτσης.


Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας απήυθυνε την εξής ομιλία:

«Εξοχότατε Κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας,

Κύριοι Αρχηγοί,

Κύριε Κυβερνήτα του Α/Τ ΒΕΛΟΣ

Εκλεκτοί προσκεκλημένοι,

Κυρίες και Κύριοι,

Με αυτή τη σεμνή τελετή, θυμόμαστε και τιμούμε τους αγωνιστές, απόντες και παρόντες, που συμμετείχαν στο κίνημα του Ναυτικού κατά της απριλιανής δικτατορίας, τον Μάιο του 1973.


Απών, τα δύο τελευταία χρόνια, είναι και ο τότε Κυβερνήτης του Αντιτορπιλικού «ΒΕΛΟΣ», ο Ναύαρχος Νίκος Παππάς, ο πρωτεργάτης του κινήματος.


Το σώμα των Αξιωματικών και η Πατρίδα μετρούν απώλειες, όταν «φεύγουν» τέτοιοι αξιωματικοί, τέτοια πληρώματα, όπως αυτά που συμμετείχαν στο κίνημα του Ναυτικού. Ο τόπος μας φτωχαίνει, ιδίως την περίοδο αυτή.


Δεν κρύβουμε ότι η φυγή τους, εμάς στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, μας δημιουργεί αισθήματα δυσάρεστα και δύσκολα, αλλά έχουμε τους άξιους μαθητές τους, να συνεχίσουν την πορεία τους.


«Στον θαλασσινό πολιτισμό που βίωσα τα χρόνια της ζωής μου το πρώτο αξίωμα που ενστερνιστήκαμε ήταν αυτό του: ουδέν μορφώνει όσο το παράδειγμα» συνήθιζε να λέει ο Καπετάνιος.


Και αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε, στις Ένοπλες Δυνάμεις, κύριοι Ναύαρχοι, Αξιωματικοί και πλήρωμα του Αντιτορπιλικού. Με το δικό σας παράδειγμα να μορφωνόμαστε και να μαθαίνουμε τι σημαίνει προσφορά, τι σημαίνει αγώνας για τη Δημοκρατία, αλλά και τι σημαίνει ηγέτης.


Από την άλλη, όλοι όσοι από τους πρωταγωνιστές, είναι εδώ μαζί μας, μπορούν να νιώθουν μεγάλη ικανοποίηση, γιατί η Ιστορία έχει γράψει το κεφάλαιο που τους αφορά, ενώ αυτοί βρίσκονται εν ζωή. Αυτό είναι ένα εντυπωσιακό και σπάνιο προνόμιο των Ελλήνων.


Όπως είπαν και οι προηγούμενοι ομιλητές, το κίνημα του Ναυτικού, με κορυφαία στιγμή την ανταρσία του Αντιτορπιλικού Βέλος, υπερασπίστηκε καθοριστικά την τιμή και την υπόληψη του στρατεύματος, δημιουργώντας τις συνθήκες για την καταλυτική και μοιραία, για τους χουντικούς, φθορά της απριλιανής δικτατορίας. Αποτέλεσμα, να ανοίξει αργότερα ο δρόμος για την αποκατάσταση της δημοκρατικής νομιμότητας.


Το εγχείρημα του Παππά και όσων τον ακολούθησαν είχε τα εξής αποτελέσματα: να ακουστούν οι συλλήψεις και οι βασανισμοί των συναδέλφων τους, να καταδειχτεί πως, τη δικτατορία δεν στηρίζουν όλοι στις Ένοπλες Δυνάμεις, να προβληματιστούν όλοι για την ενότητα του ΝΑΤΟ,να συντηρηθεί το αντιδικτατορικό κλίμα και οι ελπίδες του ελληνικού λαού.


Το δικτατορικό καθεστώς, καθ' όλο το χρονικό διάστημα που άσκησε την αυθαίρετη εξουσία του, κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια να πείσει την Ελληνική, αλλά και τη διεθνή κοινή γνώμη, ότι είχε μαζί του όλες τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας και το μεγαλύτερο κομμάτι του Ελληνικού Λαού.

Όσο, όμως, και εάν φαίνεται οξύμωρο, πρώτο θύμα των Πραξικοπηματιών ήταν οι ίδιες οι Ένοπλες Δυνάμεις.

Όπως, πολύ ορθά, σκιαγραφεί ο Ναύαρχος, ο κ. Κώστας Γκορτζής, που ήταν μαζί με το Νίκο Παππά, στο Βιβλίο του «Το Βέλος στην Καρδιά της Δικτατορίας», το δικτατορικό καθεστώς από την πρώτη στιγμή που επέβαλε την αυθαίρετη εξουσία της βίας και του φόβου, φρόντισε αμέσως να καταδιώξει, να αποστρατεύσει, να αποτάξει, να βασανίσει σκληρά, να συλλάβει, να φυλακίσει και να εξορίσει πάρα πολλά στελέχη των Ενόπλων μας Δυνάμεων.
Είναι πολλά τα παραδείγματα λαμπρών αξιωματικών που υπέστησαν τα πάνδεινα από όργανα του πραξικοπήματος. Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις δεν ταυτίστηκαν ποτέ με τους δικτάτορες.
 
Η Δημοκρατία που απολαμβάνουμε σήμερα αποτελεί τον καρπό της αυτοθυσίας πολλών ανθρώπων, στρατιωτικών και πολιτών.
 
Είναι προφανές, όμως, ότι δεν πρέπει να θεωρείται τίποτα δεδομένο και να εφησυχάζουμε θεωρώντας αυτονόητη την ασφάλεια της Δημοκρατίας.
Ιδιαιτέρως, σήμερα, που η κοινωνία μας υφίσταται τις συνέπειες της δημοσιονομικής κρίσης και ο ελληνικός λαός έχει καταβάλει τεράστιες θυσίες, τα τελευταία χρόνια, χωρίς ανταπόκριση, χωρίς σεβασμό στους κόπους του. Ιδιαίτερα, σήμερα, που στο όνομα της παγκοσμιοποίησης κάποιοι ζητούν να υποσταλούν οι σημαίες και να εκχωρήσουμε εθνική κυριαρχία. Η απάντηση είναι από εδώ, από την πρύμνη του Βέλους, ότι αυτή η χώρα, οι Ελληνίδες και οι Έλληνες, δεν υποστέλλουμε τις σημαίες, όπως πρόσφατα μας είπε ο Διοικητής στο Καστελόριζο, στη Ρω, στη Στρογγύλη, στα νησιά μας.
 
Σε αυτόν εδώ τον τόπο δεν παραχωρείται η εθνική κυριαρχία. Αγωνιζόμαστε μέχρι τον τελευταίο και όσο ζει ακόμα και ένας από εμάς η εθνική κυριαρχία δεν εκχωρείται ούτε κατά χιλιοστό. Αυτόν τον όρκο δώσαμε και αυτόν τον όρκο τηρούμε, στρατιωτικοί και πολίτες, σε αυτόν εδώ τον τόπο
 
Δεν ξέρω πώς θα καταγραφεί ιστορικά, μετά από πολλές δεκαετίες ,η περίοδος 1974-2015. Εκείνο που γνωρίζω είναι ότι το μεταπολιτευτικό πολιτικό μας σύστημα, από τη μία κέρδισε, κατά γενική ομολογία, το μεγάλο στοίχημα της «μακροπολιτικής» σταθερότητας.
 
Από την άλλη, όμως, δεν αξιοποιήσαμε τα πλεονεκτήματα αυτά. Υπήρξε απρονοησία, υπήρξε αδιαφορία, υπήρξε μία χαλαρότητα στους αρμούς της ελληνικής κοινωνίας, χάριν ενός «προοδευτισμού», υπήρξε μια «δημοκρατική» αμεριμνησία.
 
Όμως, η παράδοση στο Πολεμικό Ναυτικό, έχει αποδείξει ότι υπάρχουν και αξίες που δεν αλλοιώθηκαν, υπάρχουν θεσμοί που δεν υποχώρησαν, υπάρχουν έθιμα που δεν άλλαξαν και αυτά μας κρατούν όρθιους μέχρι σήμερα. Από εκεί πρέπει να παραδειγματιστούμε όλοι.
Εμείς, βέβαια, δεν το βάζουμε κάτω. Η λύση θα βρεθεί μέσα από τη δουλειά μας. Το μυαλό και τα χέρια των Ελλήνων είναι ο εθνικός μας πλούτος, και φυσικά η εθνική γη και η θάλασσα.
Θα συγχρονιστούμε ξανά με το ρολόι της ιστορίας, θα συγχρονιστούμε με το κάλεσμα της Πατρίδος, όπως έκαναν και οι πρωταγωνιστές του Κινήματος του Ναυτικού. Άλλωστε η Ελλάδα, έχει περάσει πολύ πιο δύσκολες στιγμές στο παρελθόν και τα κατάφερε. Η Ελλάδα του καθήκοντος, της αλληλεγγύης και της τιμής, προσπαθεί και βρίσκει διεξόδους ανάτασης, ανάταξης και ελπίδας.
Και στο κάτω - κάτω της γραφής, είναι άλλο πράγμα η κατάλυση των δημοκρατικών θεσμών, και άλλο πράγμα η διαχείριση μιας οικονομικής κρίσης που πρέπει να αντιμετωπιστεί δημοκρατικά, μέσα στο πλαίσιο του ισχύοντος Συντάγματος της χώρας, μέσα στο πλαίσιο της δημοκρατικής ομαλότητας και νομιμότητας.
Είναι αλήθεια όμως κ. Ναύαρχε, που είχατε σήμερα την κεντρική εισήγηση, ότι και τότε κάποιοι από τους συμμάχους και τις πολιτισμένες χώρες έκαναν τα «στραβά μάτια». Τα «στραβά μάτια» κάνουν και σήμερα, αλλά είναι υποχρέωση της Ελλάδος, της χώρας που γέννησε τη Δημοκρατία, εμείς να τους διδάξουμε και να τους δείξουμε ότι - ακόμα και αν εκείνοι κάνουν τα «στραβά μάτια»- η Ελλάδα προασπίζει τη Δημοκρατία, η Ελλάδα προασπίζει την ελευθερία και στις άλλες χώρες του κόσμου.
Βεβαίως, και το λέω πέρα από μικροπολιτικές σκοπιμότητες, σήμερα παίρνουμε και ένα μεγάλο μάθημα. Μας δίνεται σήμερα η ευκαιρία - και σε μας τους πολιτικούς και στους πολίτες -να αντιληφθούμε ότι η αλλοπρόσαλλη πολιτική, ο βιασμός της λαϊκής βούλησης, η ηθική και πνευματική ταπείνωση των πολιτών, με μαθηματική ακρίβεια, οδηγεί στην προσβολή ζωτικών εθνικών συμφερόντων, τη δραματική αποδυνάμωση της θέσης της χώρας και τη διεθνή απομόνωση.
 
Τα πράγματα είναι εντυπωσιακά απλά μέσα στην κρισιμότητά τους.
 
Εξοχότατε Κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας,
 
Κυρίες και Κύριοι,
 
Και σε τούτο τον κρίσιμο αγώνα, οι Ένοπλες Δυνάμεις παραμένουν ο άγρυπνος φρουρός της τιμής και της αξιοπρέπειας της Πατρίδας, όχι μόνον διότι αυτό επιτάσσει η Συνταγματική τους αποστολή, αλλά και διότι είναι από τις ίδιες, απολύτως, αντιληπτό ότι η Δημοκρατία αποτελεί προϋπόθεση της ισχύος και της αποτελεσματικότητάς τους.
H σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ λαού και Ενόπλων Δυνάμεων είναι η πιο πολύτιμη παρακαταθήκη. Με υψηλό φρόνημα και αφοσίωση στο καθήκον είναι έτοιμες να προασπίσουν τη Δημοκρατία, την ακεραιότητα της χώρας, την εθνική ανεξαρτησία και να συμβάλλουν στη βελτίωση της καθημερινότητας του ελληνικού λαού. Και τούτο έχει πλέον κατοχυρωθεί στη συνείδηση του Έλληνα πολίτη.
Η Δημοκρατία, το πολίτευμα εκείνο που αναδεικνύει και κατοχυρώνει τις αξίες που οδηγούσαν τους πρωταγωνιστές του Κινήματος του Ναυτικού μας τον Μάη του 1973, έχει βρει ένα ισχυρό θεματοφύλακα στην ευσυνειδησία και στον επαγγελματισμό των ανθρώπων που στελεχώνουν τις Ένοπλες Δυνάμεις.
Σας ευχαριστώ πολύ».